Carin van Nes

 

De Profielprijs 1996 is aan Carin van Nes uitgereikt.

Op 25 april 1996 is in het Centraal Laboratorium aan de Gabriël Metsustraat in Amsterdam de Profielprijs aan Carin van Nes uitgereikt.
Dit gebeurde tijdens de studiedag van de Stichting Textielcommissie Musea Nederland.

 

Het rapport van de commissie  voor de toekenning aan Carin van Nes:
 
De tweejaarlijkse prijs van de Stichting Profiel is dit keer toegekend aan Carin van Nes, te Amsterdam.
Hiermee geeft de Commissie uitdrukking aan de waardering voor de bijzondere werkzaamheden en initiatieven die Carin van Nes gedurende vele jaren als textielrestaurateur en -adviseur op het gebied van de textielconservering ondernomen heeft en nog steeds onderneemt.
 
Sommige mensen zijn voor het werk dat zij verrichten in de wieg gelegd, zo ook Carin van Nes. Het lijkt alsof niet zij haar vak heeft gekozen, maar dat het vak haar uitverkoren heeft.
Als kind werd zij al aangetrokken door in verval rakende schilderijen, krakende oude kasten en een neergestorte kroonluchter. Terwijl 'normale' meisjes in hun tienertijd zustertje willen worden, was het onafwendbaar dat Carin verpleegster van cultuurgoederen zou worden.
 
Na het gymnasium en een jaar kunstgeschiedenis kwam ze dan ook (bij toeval' zoals ze zelf schrijft) bij het gerenommeerde restauratie-atelier van Karen Finch terecht voor een stageperiode.
Vervolgens ging ze in '69 werken op het Centraal Laboratorium voor Onderzoek van Voorwerpen van Kunst en Wetenschap. Eerst was zij enige tijd werkzaam op de afdeling Goudleerconservering, waarna zij kon overstappen naar de afdeling Textielconservering waar toch haar voorkeur naar uitging.
Hier ontwikkelde zij zich tot de vakvrouw die met een groot verantwoordelijkheidsgevoel en vanuit haar positieve instelling een bijdrage kon leveren aan de professionalisering van het vakgebied.
 
Zij is de grote stimulator en een van de initiatiefnemers van net overleg tussen textielrestauratoren. Zij zag dat als haar taak vanuit haar functie in het CL. Uit het initiatief is het TRON ontstaan, het Textielrestauratorenoverleg Nederland. Hierdoor is het contact russen textielrestauratoren in ons land uitgegroeid tot één der best georganiseerde vakdisciplines.
 
Een belangrijke eigenschap van Carin van Nes is dat zij open staat voor vernieuwingen. Zij blijft kritisch tegenover een gevonden oplossing, ook die van haarzelf. Zij draagt uit dat inzichten (blijven) veranderen, dat nooit een methode of techniek bij voorbaat de juiste is, die voor alle objecten en situaties geldt. Door haar enthousiasme is zij in staat deze visie over te brengen op museummedewerkers.
 
De laatste jaren heeft haar werkterrein zich verbreed en houdt Van Nes zich meer bezig op het gebied van de passieve conservering, zoals het adviseren aan de musea over het omgaan met de objecten en goed depotbeheer.
 
Zij maakt deel uit van verschillende begeleidingscommissies. Zo is zij lid van de commissie die de Zeeuwse wandtapijten nauwlettend volgt. Op haar initiatief werden de uitgangspunten van de restauratie duidelijker geformuleerd, waardoor het werk consequenter en systematischer wordt uitgevoerd. Ook wordt de documentatie van het restauratieproces beter ter hand genomen dan voorheen het geval was.
Een vergelijkbare rol speelde ze in de begeleidingscommissies van de Japanse wandbespanning uit Huis ten Bosch en van de recent afgeronde conservering van 17de-eeuwse bedgordijnen van het Frans Halsmuseum. Bij al deze projecten blijkt de grote betrokkenheid van Van Nes en haar bereidheid om zich met raad en daad in te zetten.
 
Door het stimuleren van een serieuze restauratie-ethiek en door het belang in te zien van de noodzaak tot interdisciplinair werken is de professionaliteit van het vakgebied sterk bevorderd.
Zij heeft hiermee de textielrestauratie en -conservering in Nederland een hoog aanzien gegeven.
 
De commissie is verheugd het bestuur te hebben kunnen adviseren de prijs dit keer aan Carin van Nes toe te kennen.